Altijd online, of toch maar niet

Laatst had ik een jonge man in mijn praktijk. Er was zóveel wat hij anders wilde dat er helemaal niets gebeurde en hij zich alleen maar ellendiger ging voelen. Nadat we zijn top 3 hadden gemaakt, kon hij aan de slag. In zijn top 3 stond dat hij baalde van zijn verslaving aan Facebook. Zijn brein draaide overuren, hij stond altijd online. Zijn drijfveer was niet dat hij het zonde van zijn tijd vond maar meer dat hij er zo van baalde dat hij niet kon voldoen aan de blijheid, de successen en de ‘happy de peppie’ verhalen. Hij voelde zich steeds vaker een looser en elke dag werd dit bevestigd. Ontelbare keren besloot hij ermee te stoppen maar het was alsof een magneet hem naar de apps doorstuurde.

Deze gesprekken zette mij ook tot nadenken. Niet opgegroeid met een mobiel maar er inmiddels behoorlijk aan gehecht. Aan tafel bij ons geldt nog steeds ‘geen mobiel’ en hij blijft ook buiten de slaapkamer. Toch merk ik ook dat tijdens een loos moment op een terras of als ik wacht op mijn afspraak, toch even mijn mail check. Hoeveel controle heb ik zelf eigenlijk nog over mijn eigen wil?

Digi-minderen

Ik besluit de eerste stappen te zetten. Facebook en een aantal spelletjes gaan van mijn telefoon. Instragram besluit ik helemaal weg te doen. Een aantal andere (zakelijke) apps verhuizen in een apart mapje iets verder weg van mijn hoofdscherm. Meldingen zet ik uit. Dus ik word niet meer de hele dag verleid om langs timelines te scrollen als ik denk dat ik me verveel. Ik word minder getriggerd door een like (onbewust roept het ontbreken van likes een gevoel van uitsluiting op).
Altijd online, continue manipulatie van ons brein en hoe we ons voelen. Wisten jullie dat men denkt dat angststoornissen, depressies en zelfs zelfmoordcijfers onder jonge mensen mede komt door het gebruik van de smartphone.

Trillende handen

Even terug naar mezelf. Eerlijk is eerlijk het was afkicken, nog net geen trillende handen maar toch bedacht ik regelmatig of ik misschien die appjes terug zou plaatsen. Het voordeel ik bel weer wat vaker, veel gezelliger.
En mijn cliënt? Hij gaf toe dat het (ook) hem veel opleverde. Minder prikkels en meer tijd voor andere dingen. Voor hem voldoende stimulans om aan het werk te gaan met de rest van zijn top 3.
Het kan dus zijn dat het iets langer duurt voor ik reageer op een berichtje.

Annemieke Kirch

NB dit artikel is verschenen in het Twents Volksblad

E-book Routeplanner leidinggevenden

Leidinggevende Whitepaper

Dank je voor de inschrijving en veel leesplezier!

E-book HR het fundament van elke organisatie

HR Whitepaper

Dank je voor de inschrijving en veel leesplezier!