Gevoeligheden

Deze blog over gevoeligheden is ook terug te lezen op de website van Netwerk Zakenvrouwen

Iedereen heeft zijn gevoeligheden en ok ik heb er ook een (of twee). Ik ben gaan werken op mijn 19e (direct na school) en heb heel veel leuke banen gehad en veel bedrijven van binnen mogen bekijken. Dan ben je 30 en die klok heeft succesvol getikt; je bent blij en zwanger. Ik werkte bij een groot bedrijf en mijn blijdschap over mijn zwangerschap werd flink getemperd toen mijn baas direct na mijn heugelijke mededeling opperde dat ik dan toch wel mijn baan moest opzeggen want het was niet echt gemakkelijk voor hem als hij niet iemand fulltime om zich heen had. Ik vroeg hem fijntjes wat zijn bijdrage was aan die leuke familiefoto met 4 kinderen (voor diegene die me niet kennen ‘ik ben vrij direct’). Heel wat discussies later hadden we afgesproken dat we zouden uitproberen of er ook een andere manier was om dit te laten functioneren. Twaalf weken zwangerschapsverlof en een proefperiode later; ik was weer aan het werk (heerlijk!), moest hij schoorvoetend toegeven dat het ook best voordelen had om twee manusjes van alles naast hem te hebben. Toegeven, ik had dan ook een geweldige duo-partner gevonden. Hobbel nummer 1 was genomen.

Wij woonden in Amsterdam en besloten te verhuizen naar Breukelen (dichter bij mijn werk en dat van mijn man) en wat bleek alle vormen van kinderopvang (crèche, peuterspeelzaal, surrogaat opa’s en oma’s) zaten vol. De enige mogelijkheid was om een bedrijfsplaats te kopen, maar hier voelde het bedrijf niks voor. Na lang zoeken, vonden we eindelijk een oppas uit Utrecht. In het begin kwam ze heel trouw 3 keer per week met de trein bij ons langs kwam maar na verloop van tijd zegde ze steeds vaker af (en dan het liefst als ik met mijn jas aan klaar stond om te vertrekken en mijn man al hoog en droog op zijn werk zat).

Ik heb het nog best even volgehouden maar op een gegeven moment spoot de stress uit mijn oren en werd ik huismoeder en ik kwam er achter dat de leus ‘ik ben een leukere moeder als ik werk’ op mij van toepassing was. De hele dag ‘ranja met een rietje’ en Jip en Janneke verveelt snel. Nu geef ik toe, ik had geen last van roze wolken of weemoed als de MaxiCosi de deur uit moest en ook keek de omgeving af en toe verschrikt als ik ze toevertrouwde dat ik mijn kinderen niet 24/7 leuk vond (of vind). Natuurlijk zijn kinderen een geweldige aanvulling, zijn die van mij (meestal) de knapste, mooiste en liefste, ze houden me scherp, zorgen ervoor dat ik kritisch kijk naar mezelf maar naast de energie die ik van ze krijgt, slurp(t)en ze me ook leeg en was het best lastig om tussen alle fruithapjes, poepluiers en slapeloze nachten je relatie goed te houden.

Waarom nu deze openhartigheid. Ik kwam twee artikelen tegen die dat gevoel van vroeger weer opriepen. Blijkbaar zitten die gevoeligheden diep.

http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/buitenland/column/erik-mouthaan/wild-plan-obama-zwangerschapsverlof

In de VS is er geen wet rond zwangerschapsverlof en mag je als vrouw blij zijn als er in de CAO iets over is opgenomen. Nu komt Obama met een gedurfd plan: 7 ziektedagen per jaar doorbetaald krijgen…..
Daar tegenover staan ook andere bedrijven zoals Netflix, Apple en Facebook, die terecht zeggen dat ze moeite moeten doen om talenten in huis te houden en dat werknemers beter presteren als ze zich geen zorgen hoeven te maken over hun privésituatie.

http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/opmerkelijk/onbeperkt-ouderschapsverlof-personeel-netflix

Het kan dus altijd slechter en het kan dus altijd beter. Is er in Nederland de afgelopen 20 jaar veel veranderd? Als we ons vergeleken met Europese landen, lopen we dan voor of achter, hebben mannen nu wel of geen recht op extra verlof en hoe belangrijk vinden we het werkelijk om vrouwen onafhankelijk te laten zijn. Er werd heel hard geroepen dat we als vrouw onafhankelijk moesten zijn en voor ons eigen inkomen moesten zorgen maar ben je daar dan niet gezamenlijk verantwoordelijk voor om dit te doen slagen? Ik wilde zo graag werken maar het bleek gewoon niet mogelijk.
Mijn kinderen zijn inmiddels bijna volwassen. Ben een aantal jaren geleden weer gaan studeren en heb mijn eigen bedrijf opgezet en natuurlijk blijft het af en toe schipperen, maar ik geniet er enorm van. Volgend jaar gaan de laatste twee studeren en ik ben benieuwd of ik last ga krijgen van het ‘lege nest syndroom’….
Misschien  is het jullie wel gelukt om werk en kinderen te combineren of vind je het juist heerlijk om thuis te zijn. Ik ben benieuwd hoe jullie dit ervaren.

Twente Counseling

E-book Routeplanner leidinggevenden

Leidinggevende Whitepaper

Dank je voor de inschrijving en veel leesplezier!

E-book HR het fundament van elke organisatie

HR Whitepaper

Dank je voor de inschrijving en veel leesplezier!