Stress voor, tijdens en na Corona

Poeh, wat is veel gebeurd in de afgelopen weken. Ik kwam met het laatste vliegtuig terug uit Aruba. Na 2,5 week daar te hebben gewerkt (en genoten) zat ik in een vliegtuig waar het maar over een ding ging, Corona. Het gevoel van euforie na mijn verblijf op dit prachtige eiland was acuut verdwenen. Mijn volle agenda was ineens angstig leeg en om mij heen zag ik dat iedereen zich overgaf aan een eerste paniekgevoel. Hoe kan ik nu mijn eindexamen halen, wat te doen met al die geboekte vakanties en dat etentje laat ik wel doorgaan. Ook waren er de ‘het zal wel meevallen geluiden’. Ik maak me niet druk. Het is niet anders dan een griep. Mij zal het niet raken.

Code Oranje

Het leek op een soort code-oranje-gevoel en dan blijkt de storm toch mee te vallen.
Toen de ernst van de situatie duidelijk werd, ontstond er een ander paniekgevoel. Blikken met bonen en wc-papier werden massaal ingeslagen en ‘ik eerst’ overheerste. Het ‘wij’ gevoel kwam daarna en we werden creatief. Geen ellenlange vergaderingen over wat wel of niet kan maar we doen het gewoon. Lesgeven online, binnen no-time stond er iets. Coachen op afstand, no-problem. Thuiswerken, zelfs de grootste criticus ging om. Sportprogramma’s gaan ineens over kaatsen in plaats van voetbal (ik weet niet wat ik prettiger vind). Én prachtige initiatieven om elkaar te ondersteunen, zijn ineens daar. Maar we zien ook kwetsbare groepen die ineens extra zichtbaar zijn maar die we niet kunnen bereiken. Ouderen, daklozen, huiselijk geweld, kwetsbare kinderen. Het onzichtbare leed dat er altijd was maar nu zo zichtbaar wordt.

Ook veel moois

Tussen al het leed en angst ontstond er ook veel moois. Mísschien is dit wel wat we nodig hebben. Het besef dat niet alles maakbaar is en dat gezondheid écht het allerbelangrijkste is. We waarderen elkaar meer. We staan stil bij wat er nog wel is.
We mogen ook blij zijn dat we in Nederland wonen. Dat de Nederlandse zuinigheid er nu voor zorgt dat er een noodfonds komt. Dat er geen leugens zijn maar de waarheid en dat we de handen uit de mouwen steken en naar oplossingen zoeken.

Wat gaan we anders doen?

De vraag is. Wat blijft er straks van dit alles overeind, blijven we dat gevoel van saamhorigheid houden of gaan we weer terug naar ‘ieder voor zich’. Hebben we oog voor de stress van een ander of gaan we snel door naar de orde van de dag. Ik hoop dat we niet te snel vergeten.
Voor diegene die nu behoefte hebben aan een luisterend oor. Je mag me bellen, want dat kan ik en dat wil ik.

Annemieke Kirch, Twente Counseling
tel. 0654766729

NB deze blog verscheen eerder als column in het Twents Volksblad

E-book Routeplanner leidinggevenden

Leidinggevende Whitepaper

Dank je voor de inschrijving en veel leesplezier!

E-book HR het fundament van elke organisatie

HR Whitepaper

Dank je voor de inschrijving en veel leesplezier!